Թումանյանի ամենապարզ, մաքուր, անկեղծ սերը Մարիամն էր՝ Իշխուհին։ Մարիամի կերպարը ամենուրեք իդիալին ձգտելով կերպար էր։ Նա բանաստեղծի մասին հոգ էր տանում։ Մտածում նրա այսօրվա և վաղվա մասին։ հենց այսպիսի ոգու դիմաց էլ Հովհաննեսի սիրտը չդիմացավ,այն տարիներով հալչեց, դա տեվեց հավերժ, նրա անհույս սերը, անգամ հիմա Թումանյանի ձոխի դարձած սիրտնել է փոշում մեջ պահում Մարիամ անունը։ Այս աշխարհն իրոք շատ անարդար է ինչպես Պուշկինն է ասում «Мы любим тех, кто нас не любит…» Ես կարծում եմ դա շատ հազվադեպ է լինում, երբ երկու մարդու սրտեր բաբաոխւմ են իրար համար, թաքցնելով դա։ Հայաստանում էլ սկզբում տղան պետքի աղջկա սիրտը մի 100 ձև շահի, որ աղջիկը ցանկանա նրա հետ շփվել․․․ Հիմա աղջիկները նայում են միայն գրպանին, իսկ Հովհաննեսի ժամանակներով կարծում եմ մի փոքր ուրիշ է եղել։ Տեսնես եթե նա հիմա ևս մեկ անգամ ծնվեր և հիշեր իր անցած կյանքը, շատ կզարմանար տեսնելով 21-րդ դարի տեխնիկաները, թե ոչ։ Լավ, մի փոքր շեղվեցինք։
Մարիամ շատ զարգացած կին է եղել, նա իր հետքն է թողել հայ գրականության մեջ։ Ես կարծում եմ Մարիամը նույնպես սիրել է Թումանյանին, խոսքերով կամ թղթին գրելով կարող ենք խաբել ինչքան կամենանք, բայց երբ հարազատ մարդու համար լալիս ենք և այդ էմոցիաներով նամակ գրում հաստատ չեսնք ստի, կլինենք ազնիվ նրա հետ։ Կարծում եմ նա չէր հերքել էր այդ փաստը՝ որ իփր թե նա սիրում է Հովհանեսսին քանզի, նա չի ուզել որ ոչ-ոք իմանա դրա մասին։ Ինչու պետք է ինչ-որ մեկը իմանա որ ամուսնացած կինը, այնքան երջանիկ չէ իր ընտանիքում, որ սիրահարված է մեկ այլ տղամարդու։
Թափառելով Բորժոմ-պարկում,
Հիշում է ձեզ եւ ուղարկում
Շատ բարեւներ ու սեր անկեղծ
Ձեր բարեկամ մի բանաստեղծ:
💖💕Ես Մարիամ Բարսեղյանն եմ բարի գալուստ իմ բլոգ💕💖 