Ձմեռը իր սառը շունչը փռեց քաղաքի վրա։ Այնուամենայնիվ ցուրտը պատրվակ չդարձավ չայցելել Հայոց Պատնության թանգարան։ Մուտքի մոտ աննկարագրելի լռություն էր՝ լցված պատմության ծանր շնչով։ Թանգարանը ահռելի մեծ էր, յուրաքանչյուր պատ խոսում էր անցյալի հերոսների մասին, որոնց ձայները փորձում էին հասնել մեզ դարերի խորքից։
Ցուրաքանչյուր ցուցանմուշ՝ հին գրքերը, գորգեր, գրչածայրեր, սրեր, կավե ամաններ կարծես կրում էին գաղտնիքներ, որոնք պատմության հանելուկների պատասխաններն են։ Շրջելով թանգարանում ականջիս հնչում էին անցյալի շշուկները՝ հիշեցնելով ինձ, թե որքան հին է Հայ ազգը, և իր պատմությունն ։ Թանգարանից դուրս եկա խոր մտքերով, վառ տպավորություններով։ Այդ օրը ինձ հետ տարա ոչ միայն հիշողություններ, այլև նոր հայացք դեպի հավատարմությունն իմ ազգ, և ձեռք բերեցի և մեկ կաթիլ հայրենասիրություն։
💖💕Ես Մարիամ Բարսեղյանն եմ բարի գալուստ իմ բլոգ💕💖 